Κεντρική σελίδα
Αυτό μέχρι να κυκλοφορήσει το GameBoy Advcance SP, το οποίο έπριζα τους γονείς μου για καιρό μέχρι να μου το πάρουν. Θυμάμαι πολύ έντονα να πηγαίνω στο τοπικό κατάστημα με την μητέρα μου και να διαλέγω ένα πράσινο τετράγωνο κουτάκι με ένα "φίδι" στο εξωτερικό. Στην διαδρομή προς το σπίτι δεν σταμάτησα να κοιτάω το κουτί και να διαβάζω τι έγραφε στο πίσω μέρος. Ακόμα και όταν έφτασα σπίτι, απλά κάθισα στον καναπέ και κοίταζα αυτό το επιβλητικό "φίδι" που είχε στο μπροστά του μέρος το κουτί, λίγο πιο κάτω από τα γράμματα "Emerald". Λίγο αργότερα, η κασέτα μπήκε στο GameBoy μου και το ταξίδι ξεκίνησε. Από εκείνη την στιγμή που είδα το intro και άκουσα τον μαγικό ήχο της Emerald, το GameBoy δεν σταμάτησε να είναι δίπλα μου. Είτε πήγαινα στο χωριό μου, είτε έπρεπε να πάω για ύπνο, πάντα κατάφερνα να περνάω λίγες ώρες με την Emerald. Μερικές φορές το κουβάλαγα και στο σχολείο για να δείξω στους φίλους μου το θρυλικό Pokemon που έπιασα, αγνοώντας το ρίσκο του να με δουν οι δάσκαλοί μου και να μου πάρουν το GameBoy. Η περίοδος της Emerald ήταν η περίοδος που μιλούσα για τα Pokemon όλη μέρα. Όλοι οι φίλοι μου έπαιζαν Pokemon και απλά όπου και να πηγαίναμε βγάζαμε τα GameBoy μας, τα οποία χώραγαν στην τσέπη με ευκολία, και παίζαμε Pokemon. Είχα γνωρίσει αρκετά παιδιά χάρη στα Pokemon, αφού για κάποιο μαγικό λόγο το GameBoy τα τραβούσε όπως το φως της μύγες.
Η ίδια πορεία συνεχίστηκε με την μετάβασή μου στο DS, το οποίο ακόμα παραμένει απο τις αγαπημένες μου κονσόλες. Το DS lite μου το είχα λιώσει κυριολεκτικά. Θυμάμαι ακόμα στις εκδρομές που εκμυστηριευόμασταν στα "crush" μας μέσω του Pictochat
. Φυσικά εκεί είχα λιώσει την Pokemon Diamond και έπαιζα όλη την μέρα με τους φίλους μου, όμως για κάποιο λόγο είχα αποφασίσει πως ήταν στιγμή να μεγαλώσω και να αναλάβω τις ευθύνες μου....σε ηλικία 13 ετών. Τότε ήταν που η τιμή του PS3 είχε σιγά σιγά αρχίζει να πέφτει και θεώρησα πως η μετάβαση από το PS2 ήταν must. Όμως δεν ήθελα να ζητήσω απο τους γονείς μου να μου το αγοράσουν, γιατί όπως ανέφερα προηγουμένως είχα αποφασίσει να "αναλάβω τις ευθύνες μου". Έτσι ξεκίνησα να μαζεύω χρήματα, πουλώντας διάφορα αντικείμενά μου. Δυστυχώς αυτό συμπεριλάμβανε και το DS lite μου, για το οποίο είχα αρκετές κασέτες και το αγαπούσα πάρα πολύ. Όμως, έπρεπε να κάνω την δύσκολη αυτή επιλογή. Ακόμα και σήμερα μετανιώνω, όχι μόνο για το ότι το πούλησα, αλλά και για το πόσο το πούλησα... Γενικά, τα "Nintendo" ήταν περισσότερο οι "side" κονσόλες μου, οι φορητές. Από τότε που έλαβα ξαφνικά ένα PS2, λίγο αργότερα από το GameBoy, απλά κόλλήσα (άλλο core memory αυτό). Έτσι, η λογική πορεία ήταν να ακολουθώ την Sony μέχρι του κόσμου την άκρη. Όμως για ένα παιδί της ηλικίας μου και οριακά ευσυνείδητο (πανάθεμα) δεν μπορούσα να ζητώ τόσα πολλά από τους γονείς μου. Έτσι, μετά την αποχώρηση του DS, απλά είχα κολλήσει με το PS3 μου και στην συνέχεια με το PS4 και τώρα με το PS5. Ειδικότερα καθώς έμπαινα στο λύκειο, ο χρόνος μου γινόταν όλο και πιο περιορισμένος, έτσι η επιλογή ήταν μια αναγκαιότητα. Είτε PS3, είτε κάποιο Nintendo. Αυτός ήταν και ο λόγος που έκανα skip την γενιά 3DS. Ο περιορισμένος χρόνος σε συνδυασμό με τα χρήματα που δεν διέθετα καθιστούσαν την απόκτηση ενός τέτοιου μηχανήματος αδύνατη. Για τα επόμενα χρόνια, η επαφή μου με τα Pokemon games θα ήταν κυρίως μέσω του YouTube, της τηλεόρασης και για κάποιο μικρό διάστημα του Pokemon GO.
Αυτό θα άλλαζε όταν θα γινόμουν φοιτητής. Πλέον όντας ανεξάρτητος και έχοντας μια οικονομική άνεση παραπάνω, άρχισα να μαζεύω χρήματα. Είτε κάνοντας οικονομία, είτε βρίσκοντας προσωρινή δουλειά, κατάφερα να μαζέψω ένα ποσό και να πάρω την Zacian and Zamacenta έκδοση του Switch Lite. Όταν ξεκίνησα να παίζω την Pokemon Sword δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου σε τι επίπεδο είχαν φτάσει τα Pokemon, αν αναλογιστεί κάποιος ότι η τελευταία Pokemon που έπαιξα ήταν η Platinum. Τώρα, αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία τους, η Nintendo κυκλοφόρησε τα remasters της γενιάς της Diamond και Pearl και είμαι πανέτοιμος για να τις ξανά επισκεφτώ.